همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ي ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا وگل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه ي عشق گذران است

تو كه امروزنگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا گه دلت با دگران است

تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن...

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي

من نه رميدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم

همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم؟...

یه روز توی کوچه ی عشق گفتم ازت سوال دارم

گفتی بپرس جونم، برات، جواب بی خیال دارم

گفتم می خوام از ته دل به این سوال جواب بدی

یه موقع از سر هوا یا که هوس جواب ندی

سوال من از ته دل جواب تو از سرِ رو

آخه چرا از سرِ رو بهم جواب دادی بگو؟

من همه ی روابطم از سرِ دل بود تا حالا

مهربونیم ، بد بودنام،

از اون اول رابطه تا روز اوجش تا حالا

گفتم اگر یه روز برم یا از پیشت سفر کنم

بینم ؟ حلالم می کنی اگر که ترک سر کنم

گفتی آره نوکرتم هر چی که بین ما بشه

آخر حلالت می کنم حتی اگه جفا بشه

آخر به زور روزگار منم یه روز رفتم سفر

پیغوم برام فرستادی از حلالی نیستش خبر

بازم دیوونه تر شدم وقتی به یادت افتادم

بیاد اون قول و قرار به یاد کوچه افتادم

این روزا دیگه جون ... دیوونه ی دیوونه ام

خونه ی عشقم به خدا دیگه شده ویرونه ام

دقت کنی مشخصه ، شعرام دیگه رنگ و لعابی نداره

دنیا دیگه بدون توغیر عذاب هیچ نداره

روال زندگیم درست اما روانم نادرست

با این روان نادرست تواین جهان چی میشه جست

حرفام برات تکراریه ، تحملم اجباریه؟

آره، خودم خوب می دونم دلیلش هم بیکاریه

گفتم عجب چه بی وفا ، قول رو گذاشتی زیر پا ؟

گفتی برو ...

بین ما هیچ چیزی نبود که من بهش کنم وفا


آهی کشیدم از نهاد، زندگیمو دادی به باد

تو رفتی اما اون چشات نرفته از خاطر و یاد